no related item

شنونده: 88
دریافت: 597
بازدید: 1104

نویسنده :

مجيد جلالي دهکردي, عاطفه فراهاني,

کارگردان کتاب گویا:

*

نمايش شخصيت ها(قسمت پانزده)

حکایت های شنیدنی

مجموعه کتاب‌های «حکایت‌های شنیدنی» بخشی از زندگی‌نامه علمای بزرگ شیعه است که در هر فصل ویژگی‌های اخلاقی و حکایت‌های ایشان روایت می‌شود.

"آیت‌الله سید محمد حجت(ره)"

آیت‌الله سید محمد حجت در سال 1310 در آبادی کوه کمر از توابع تبریز در خانواده‌ای رفیع و اهل علم به دنیا آمد، وی فـرزنـد سید علی برادرزاده سیدحسین کوه‌کمره‌ای تبریزی است که از مراجع مـعـروف نـجـف بود. تبار وی با 25 واسطه به وجود پرجودامام سجاد(ع)می رسد و از آن شجره طیبه شاخ و برگ و میوه می گیرد.ایشان تحصیلات خود را نخست در آذربایجان در نزد پدر ،سپس در نجف اشرف از محضر آیت الله شریعت اصفهانی و آیت الله نائینی و آیت الله ضیاء عراقی انجام داد .او اهل مطالعه و تحقیق و بررسی و دقت در مسائل بود،به حدی که در اندک مدت به درجه عالی اجتهاد نائل آمد. در اثر بدی آب و هوای نجف و ضعف مزاج،ناچار در سال 1349 ه.ق به قم مهاجرت کرد و با آن لیاقت و استعداد ذاتی و اندوخته های علمی و فضیلتی که داشت مورد توجه و عنایت خاص آیت الله مؤسس(که عاشق فضیلت و اهل آن بود)قرارگرفت به حدی که به او در جایگاه نماز خود دستور اقامه نماز جماعت داد و در بالای سر حرم حضرت معصومه(س)تعیین نمود ، ضمن اقامه نماز جماعت،به کلیه امور و مسائل مذهبی و شرعی قیام می ورزید.از خصوصیات روحی آن مرحوم این بوده است که از تظاهر و خودنمائی گریزان بود و به اصحاب و دوستان خود همیشه توصیه داشت که از تبلیغ وترویج وی،خودداری کنند.آیت الله حجت چه در قم و چه در حوزه علمیه نجف مورد توجه دوستداران علم و فضیلت بود و کسانی که از کیاست و هوش و استعداد برخوردار بودند از درک محضر ایشان غافل نمی ‏شدند.از خدمات درخشان ایشان،ایجاد و احداث مدرسه بزرگ حجتیه قم در هشت هزار متر مربع با 126 حجره روشن و مجهز است(البته با مهندسی و طراحی خودشان) که هم اکنون مورد استفاده و بهره برداری طلاب و فضلا است و تا کنون فضلای نامداری از آن مدرسه برخاسته اند.یکی دیگر از خدمات ایشان،کتابخانه نفیس و ذی قیمتی است که در قلب مدرسه حجتیه جا گرفته و در تاسیس و راه اندازی آن دانشمند محترم حجة الاسلام و المسلمین حاج آقا مهدی حائری امام جماعت مسجد ارک تهران نقش مؤث رو همکاری تمام داشته و اکنون بیش از 25 هزار جلد کتاب متنوع و نفیس در زمینه های کتب درسی طلاب،تفسیر ادبیات،اخبار و احادیث و رجال و تاریخ است.ساکنان مدرسه و دیگر طبقات،طبق وقفنامه،شبانه روز می توانند از آن استفاده کنند.آیت الله حجت در حوزه علمیه نجف سال‌ها خوشه چین دانش و معارف بزرگان گردید و به مقام اجتهاد نائل شد. ایشان از بزرگانی چون آقایان بزرگوار شیخ الشریعه اصفهانی، حاج میرزا حسن نائینی، سید ابو الحسن اصفهانی، سید محمد فیروز آبادی، حاج شیخ عبدالکریم حائری و شیخ ضیاء الدین عراقی اجازه اجتهاد و اجازه نقل روایتی نیز داشت. وی در زمینه‏ های گوناگون نیز کتابهایی نگاشته و آثاری که از ایشان به جای مانده است فراوان است،هرچند مجموعه آثار ایشان در دسترس نیست . نوشته‏ های ایشان در موضوعات مختلف عبارتند از
1- رساله استصحاب در اصول 2- کتاب البیع در فقه 3- جامع الاحادیث و اصول در حدیث و رجال 4- حاشیه بر کفایة الاصول 5- کتاب الصلوة 6- لوامع الآثار الضروریة در بررسی روایات نبویه در فروع و اصول 7- مستدرک المستدرکات در استدراک آنچه صاحب مستدرک به آن نپرداخته است. 8- کتاب الوقف و ده ها اثر و یادداشت‌های دیگر در زمینه‏ های مختلف.
نویسنده آثار الحجة در مورد چگونگی وفات ایشان چنین می نویسد:می گویند ایشان در آخرین کسالتی که متوجه ایشان شد و با آن نیز دار فانی را وداع گفت همه خانواده و وکیل خود را احضار کرد و پس از حاضر شدن وصی خود آقای حاج سید احمد زنجانی و بعضی فضلاء دیگر فرمودند مهر مرا بشکن. آقایان گفتند برای چه؟ فرمودند: برای اینکه بعد از من کسی از این مهر سوء استفاده نکند. عرض کردند، حالا چرا؟ فرمودند: از این کسالت خوب نخواهم شد و اصرار کردند و حاضران تفأل به نیک نگرفتند و انکار کردند تا ایشان قرآن خواستند و استخاره برای این کار کردند. همه منتظر بودند که آیه وعده بهبودی ایشان بدهد؛ دیدند تا آقا قرآن را گشود و به اول صفحه آن نگاه کرد و با وجد و نشاط فراوان گفت له دعوة الحق و قرآن را به دست داد. دیدند آیة الله حجت همان طور که خود گفته بود از این کسالت دیگر بهبود نمی یابد و او پس از بیست و سه سال اقامت در کنار بارگاه حضرت معصومه سلام الله علیها در قم و تلاش خستگی‌ناپذیر در راه ترویج احکام الهی در روز دوشنبه سوم جمادی الاولی 1372 هجری قمری جان به جان آفرین تسلیم می ‏کند. مقبره وی در جلو مسجد مدرسه حجتیه واقع شده است.

"آیت الله سید صدرالدین صدر"

سید صدرالدین صدر (1299-1373ه .ق) از عالمان برجسته و مراجع بزرگی است که در فقه، اصول، رجال، شعر و تفسیر دستی توانا داشت.او برای به‌انجام‌ رساندن رسالت الهی‌اش رنج فراوان کشید. زمانی که رضاخان در پی متلاشی‌کردن حوزه علمیه بود، آیت الله صدر همراه یارانش آیت الله سیدمحمدتقی خوانساری و آیت الله سید محمد حجت، تدریس و سرپرستی حوزه علمیه را بر عهده داشت و در حفظ و توسعه حوزه کوشید.پدر گرانقدرش آیت‌الله سید اسماعیل صدر بود. او در سال 1258ه .ق دراصفهان چشم به جهان گشود. علوم مقدماتی و بخشی از فقه را در اصفهان فراگرفت. در سال 1271ه .ق عازم نجف اشرف شد و از فقیهان بزرگی چون شیخ راضی بن‌محمد آل‌خضر و شیخ مهدی بن‌علی بن‌کاشف‌الغطا بهره برد.پس از هجرت میرزای شیرازی به سامرا، سید اسماعیل نیز راه سامرا پیش گرفت و تا سال 1314ه .ق در آنجا اقامت داشت. سپس به کربلا عزیمت کرد، تا پایان عمردر آن شهر به سر برد و به تدریس و تربیت طلاب علوم دینی همت گماشت.او از مراجع تقلید و زاهدان کم‌نظیر عصر خود بود و همین امر سبب ناشناخته‌ماندن کمالات فراوانش، حتی برای خواص و نزدیکان شد. آن بزرگوار چهار فرزندبه نام‌های سید محمدمهدی، سید جواد، سید صدرالدین و سید حیدر داشت که همگی درشمار دانشمندان جای داشتند.آن فقیه بزرگ سرانجام در دوازدهم جمادی الاول سال 1338 چشم از جهان فرو بست ودر کاظمین به خاک سپرده شد.سید صدرالدین صدر در سال 1299 ه .ق در کاظمین دیده به جهان گشود.
دوران کودکی را در سامرا گذراند و ادبیات و ریاضیات را از استادان آن دیار فرا گرفت.هنگامی که پدر بزرگوارش در سال 1314ه .ق به کربلا هجرت کرد، او نیز به حریم امام حسین(ع) منتقل شد و به بهره گیری از پدر و دیگر استادان کربلا پرداخت.سپس به سفارش پدر ارجمندش، برای تکمیل تحصیلات، رهسپار نجف شد و از بزرگانی چون آیت الله ملا محمدکاظم خراسانی دانش آموخت.بهره مندی از استادان بزرگ عصر از توفیقات اوست. نامهای برخی از استادانش درسطوح مختلف چنین است:دروس سطح: علامه شیخ محمدحسین نایینی، شیخ حسن کربلایی و آقا ضیاءالدین عراقی.دروس خارج: سید اسماعیل صدر، ملا محمدکاظم خراسانی، سید محمدکاظم طباطبایی یزدی و میرزا فتح الله شریعت اصفهانی.سید در سال 1339ه .ق رهسپار ایران شد و حدود شش سال در جوار بارگاه ملکوتی حضرت علی بن‌موسی الرضا(ع) به تدریس پرداخت. در این مدت، علاوه بر تدریس، به موعظه و ارشاد مردم نیز همت گماشت. آن ایام با خشکسالی مصادف بود و او توانست، با اقدامات پی‌گیر و گردآوری اعانه از علما و مردم نیکوکار،بسیاری از مستمندان را از خطر مرگ نجات بخشد. این فقیه پارسا، پس از مدتی،به نجف رفت و در درس میرزا محمدحسین نایینی شرکت کرد. سپس به ایران بازگشت ودر قم به تدریس و وعظ پرداخت. در یکی از سال‌ها، هنگامی که برای زیارت به مشهد مشرف شده بود، به خواهش مومنان آن دیار پاسخ مثبت داد، در آن شهر اقامت گزید و به تدریس و اقامه جماعت در مسجد جامع گوهرشاد پرداخت.در تاریخ 19 ربیع الاول 1373ه .ق حوزه علمیه قم و جهان تشیّع این مجتهد بزرگ و مربی دلسوز را از دست داد. شهر قم یکپارچه عزا شد و گروه‌های مختلف در تشییع جنازه آن مرجع بزرگ شرکت کردند. آیت الله حاج آقا حسین بروجردی بر وی نماز گزارد و پیکر پاکش، کنار قبر حاج شیخ عبدالکریم حائری، در بارگاه منور حضرت معصومه(س) به خاک سپرده شد. در قم، نجف، پاکستان، سوریه، لبنان،افریقا و ... مجالس عزا و بزرگداشت برپا گردید و از مقام مرجعیت و زعامت آن فقید سعید تجلیل به عمل آمد.

"آیت‌الله سیدحسین بدلا"

آیت‌الله سیدحسین بدلا از یادگاران حلقه درسی آیت‌الله حائری یزدی و از جمله اصحاب آیت‌الله بروجردی و از یاران گمنام فداییان اسلام بود. او دشواری‌های زیادی را تحمل کرد و ناظر تحولات بسیاری در روزگار خویش بود.آیت‌الله سیدحسین بدلا از درختان کهنسال حوزه علمیه قم است که قبل از ورود آیت‌الله حائری به قم در این شهر می‌زیسته و روزگار دشوار رضاخانی و نیرنگ‌های فرزند او را به خاطر دارد. او در محضر آیات بزرگ حاج شیخ عبدالکریم حائری، سیدمحمدتقی خوانساری، حجت کوه‌کمره‌ای و بروجردی به تحصیل پرداخته ‌است. آیت‌الله سیدحسین بدلا در سال 1341 قمری از تهران برای تحصیل به قم آمد. ابتدا در مدرسه رضویه مشغول به تحصیل شد که البته مدرسه رضویه فعلی ثلث آن است. مابقی آن در زمان رضاخان خراب شد و جزء خیابان آذر شد مقدمات و سطح را از خدمت آقامیرزاعلی حکمی و آقا سیدمهدی کشفی و مرحوم آقاشیخ ابوالقاسم قمی فرا گرفت. بزرگ‌ترین استاد ایشان مرحوم قمی بود که سال‌ها از محضرش بهره برد. ایشان به سال ‏1353 قمری فوت کرد و قبر شریفش بین قبر آیت‌الله بروجردی و آیت ‏الله حائری قرار دارد. درس خارج را خدمت آیت‏الله شیخ عبدالکریم حائری مؤسس حوزه علمیه خواند. بعد هم خدمت آیت‏ الله سیدمحمدتقی خوانساری شرکت کرد و به ایشان علاقه‏ مند بود. از روزی هم که آیت ‏الله بروجردی به قم آمدند تا آخر عمر شریف‌شان در محضرشان بود و بهره می‏ گرفت و افتخار شرکت در غسل‌دادن ایشان را نیز دارد.متولی مدرسه رضویه مرحوم آقا شیخ مهدی بود که از شخصیت‌های علمی و برجسته آن زمان بود. مرحوم حاج شیخ عبدالکریم وقتی به قم آمدند ابتدا به منزل ایشان وارد شدند. در آن مدرسه با پسر آقا شیخ مهدی، علی‏ اکبر حکمی‏ زاده هم‏ حجره بودند، این آشنایی‏ موجب شد که با کمک آقای همایون مجله همایون را در سال‏1313 شمسی منتشر کنند. در آن زمان این اولین مجله دینی بود که در قم منتشر می ‏شد. البته قبل از آن مجله «دعوت اسلامی‏» را که آقای سید محمدتقی واحدی بدلا در کرمانشاه منتشر می‏ کرد، به خاطر نسبتی که با هم داشتند تعدادی از آن را در قم پخش می‏ کرد. مرکز نشر مجله همایون همان مدرسه رضویه بود که یک اطاق را با میز و چند صندلی به آن اختصاص داده شده بود. صاحب امتیاز مجله هم حکمی‏ زاده بود. البته مزاحمت‌ها و مخالفت‌هایی هم با مجله بود، ولی چون پشتوانه آن پسر آقا شیخ مهدی بود، کمتر توانست مؤثر باشد. متاسفانه حکمی‏ زاده با همه تقدسی که داشت تحت تاثیر افکار «کسروی‏» قرار گرفت و منحرف شد و کتاب «اسرار هزار ساله‏» را نوشت که امام(ره) در رد آن، کتاب «کشف‏الاسرار» را نوشتند. به همین لحاظ آن مجله بیش از 12 شماره مدت یک سال نتوانست دوام پیدا کند. آقای همایون هم که مسئول امور مالی مجله بود توان اقتصادی برای نشر مجله را نداشت و مجله خود به خود تعطیل شد.آیت ‏اللَّه بدلا سرانجام در شب 16 شهریور 1382 ه.ش (9 رجب 1424 ه.ق) در 96 سالگی درگذشت و در حرم حضرت معصومه مدفون گردید.


"فقیه عارف سید ابوالقاسم دهکردی اصفهانی"

آیت اله سید ابوالقاسم نجفی حسینی دهکردی ابن سیّد محمد باقر بن ابراهیم دهکردی،فقیه مجتهد اصولی،عالم فاضل،از اعاظم مجتهدان و مدرّسان اصفهان بود.گروهی از سادات محترم که نسبشان به عبدالله فرزند امام سجاد ( علیه السلام ) می رسد، از گذشته‌های دور در شهرکرد، که نام قدیمش « دهکرد » بود، رحل اقامت افکنده بودند. سید محمدباقر دهکردی ( والد مکرم آیت اله سید ابوالقاسم دهکردی ) در زمره این افراد به شمار می‌رفت. او با زهد و پرواپیشگی، روزگار می‌گذرانید و مورد احترام مردم آن دیار بود. ماه رجب برای سید محمد باقر، حرمت و فضیلت ویژه‌ای داشت و به توصیه اجدادش در این ایام به روزه‌داری، ذکر و دعای بیشتری می‌پرداخت و با این برنامه، روح و روان خویش را در جویبار معنویت شست و شو می‌داد. او با گرامی‌داشت ماه رجب و شعبان، به استقبال ماه بابرکت رمضان می‌رفت، در روز شنبه، غرّه رجب سال 1272 هجری قمری ( مطابق با 1234 هـ. ش ) شوق و هیجان سید محمد باقر دو چندان شد، زیرا دراین روز خجسته، صاحب فرزندی شد که به نام جدش، او را ابوالقاسم نامید.
بنابراین؛ آیت الله سید ابوالقاسم نجفی حسینی دهکردی فرزند حجت الاسلام والمسلمین سید محمد باقر در روز شنبه غرّه رجب سال 1272 ه.ق ( برابر با 1234 هـ. ش ) در دهکرد ( شهرکرد ) به دنیا آمد.
سید محمد باقر، از همان ایام که ابوالقاسم کودکی بیش نبود، در اندیشه آینده‌ای پربار برای او بود تا در سایه تلاش و پرورش‌های اخلاقی، طریق هدایت را بپیماید و به سوی کمال گام بردارد و به نشر حقایق اسلامی مبادرت ورزد. پرورش یافتن در دامان مادری متدین و پدری پرهیزگار و خوش خو، نخستین مکتب تربیتی ابوالقاسم بود. او در این فضای باصفا، در کنار رشد جسمانی، با فضیلت‌های دینی خو گرفت و شور و اشتیاق فراگیری دانش اسلامی در اعماق وجودش جوانه زد و با این شیوه‌های پرورشی به دنیای نوجوانی پا نهاد و خواندن، نوشتن و مقدمات علوم اسلامی را آموخت. سید ابوالقاسم از محضر آخوند ملا محمد حسن اصفهانی مشهور به " کوهی "، دایی خود ( که پرورش یافته مکتب حکیم سبزواری بود. ) و ... استفاده کرد. شاید تأثیر آموزش‌ها و توصیه‌های این عالم فاضل بود که او را به حکمت و فلسفه راغب کرد. سید ابوالقاسم این توفیق را به دست آورد که از دوران نوجوانی به حوزه علوم آل محمد ـ صلی الله علیه و آله و سلم ـ روی آورد و پس از فراگیری آموزش های اولیه متداول در دوره قاجاریه نزد پدرش ( در شهرکرد )، برای ادامه تحصیل به اصفهان عزیمت کند و در حوزه علمیه صدر بازار آن شهر ، پایه‌های علمی خویش را در فقه و اصول و ادبیات عرب استحکام بخشد و از استادان پرآوازه آن عصر نظیر آیات و حجج اسلام آقا میرزا ابوالمعالی کرباسی، آقا میرزا محمدحسین نجفی، آخوند ملا محمد باقر فشارکی، آخوند ملاحسین نوری، حاج اسماعیل درکوشکی و حاج شیخ محمد باقر مسجدشاهی [و ملا اسماعیل حکیم ] و دیگران کسب دانش کند و بهره‌های وافر ببرد. در آن زمان، حوزه علمیه اصفهان به شیوه‌ای تازه اداره می‌گردید، یعنی همراه با فقه و اصول، حکمت و فلسفه در آن تدریس می‌شد و مشاهیری در این عرصه چراغ معرفت را روشن نگاه می‌داشتند. این حوزه از نظر فقهی و فلسفی در بین حوزه‌های علمیه شیعه موفقیت ویژه‌ای داشت و این امتیاز مربوط به زمانی است که حوزه علمیه قم رونق نگرفته بود.آنچه سیدابوالقاسم جوان و تشنه علم و فضیلت را مسرور می‌ساخت، مدرسان مطلع و مسلط بر علوم اسلامی و در عین حال پارسا و پرهیزگار بود. شادمانی این جویای معارف دینی موقعی رو به فزونی نهاد و لبخند رضایت بر لبانش نشانید و غبار خستگی و دوری از خویشاوندان را از ذهن و دلش برگرفت که علمای این حوزه ضمن تدریس و تحقیق، به گشودن معضلات اجتماعی ـ سیاسی و ترویج معروف و نهی از منکر و اصلاح جامعه و پاسداری از ارزش‌ها مبادرت می‌ورزیدند. سال‌هایی که سیدابوالقاسم در اصفهان به تحصیل اشتغال داشت، عصر شکوفایی آن حوزه به شمار می‌رفت. او این تحرک، پویایی و جنب و جوش ویژه را مغتنم شمرد و در مسیر کسب معارف گام برداشت و با حرص و ولع فراوان و اخلاصی شایسته تحسین، دروس سطح را نزد ابوالمعالی کرباسی، آقا میرزا محمد حسن نجفی و حاج شیخ محمد باقر مسجد شاهی آموخت.سرانجام پس از هشتاد و یک سال زندگی با برکت که هفتاد سال آن در راه کسب معارف و افزایش توشه آخرت و تقوا سپری گردید، عالم ربانی آیت الله سید ابوالقاسم دهکردی (ره) بالاخره در شب یکشنبه ششم شوال سال 1353 هـ . ق ( 1315 ه .ش ) در اصفهان به سرای سرور شتافت و میهمان قدسیان گشت. همزمان با ارتحال وی، شهر اصفهان یکپارچه در ماتم و اندوه فرو رفت و در روز بعد پیکر پاکش با تجلیل هرچه تمامتر از مسجد حکیم به سوی زینبیّه حرکت داده شد، در این حال چنان انقلابی در شهر اصفهان ایجاد گردید که مردم با پای پیاده در تشییع جنازه این عالم عامل حضور یافتند و آن را در سمت غربی زینبیه و در حجره‌ای مخصوص که قبلاً از مالکان خریداری شده بود، دفن کردند و این برنامه بر طبق وصیت ایشان صورت گرفت. زیرا وقتی به وی گفته بودند: آیا شما را در تخت فولاد دفن کنیم؟ جواب داده بود: آن جا عالمان و صالحان هستند که حکم نقره را دارند امّا مرا در جوار بانویی دفن کنید که به اهل بیت انتساب دارد و حکم طلا را دارد.در حال حاضر مسجدی به نام آن بزرگوار در کنار امامزاده زینبیّه اصفهان برپاست که مورد توجه مردم است.در میانه خیابان عبدالرزاق اصفهان کوچه بن بستی به نام شهید امیرحسین دیانی ـ که قبلاً آیت الله دهکردی نام داشته ـ قرار دارد که منزل آیت الله دهکردی در آن واقع شده است که به همان صورت اولیه و سبک و سیاق دوران حیات آن فقیه متقی، حفاظت گردیده است.

 

زمان بارگذاری کتاب گویا:

24/12/1395 5:0

افکتور کتاب گویا:

*,

صدابردار کتاب گویا:

*,

دسته بندی اثر مرجع کتاب گویا:

کتاب چاپ شده

تهيه کننده اینترنتی:

منصوره وهابي

دبیر سرویس:

سارا عشقي نيا

سرویس تولیدکننده:

سرویس ادبیات و کتاب گویا

گوينده کتاب گویا:

محمدتقي مختار ملکي,

تنظیم کننده برای رادیو:

عاطفه مشهدي

زمینه کتاب گویا:

ادبی

نوع کتاب گویا:

روایی

قطعه ای از کتاب گویا را بشنوید ... 2':35"

دریافت صدای کل کتاب گویا

224':36"

 
  • فصل 1

    49':47"آیت‌الله سید محمد حجت(ره)

    کیفیت صدا:
     
  • فصل 2

    59':09"آیت الله سید صدرالدین صدر

    کیفیت صدا:
     
  • فصل 3

    68':26"آیت‌الله سیدحسین بدلا

    کیفیت صدا:
     
  • فصل 4

    47':14"فقیه عارف سید ابوالقاسم دهکردی اصفهانی

    کیفیت صدا:
     
 

ایمیل شما:

email icon